Diéteres acetilénicos: síntesis y estudio

dc.contributor.advisorSerratosa, Fèlix, 1925-1995
dc.contributor.authorPericàs i Brondo, Miquel A. (Miquel Àngel)
dc.contributor.otherUniversitat de Barcelona. Departament de Química Orgànica
dc.date.accessioned2019-10-16T10:25:27Z
dc.date.available2019-10-16T10:25:27Z
dc.date.issued1979-03-29
dc.date.updated2019-10-16T10:25:28Z
dc.description.abstract[spa] Se denominan oxocarbonos los compuestos orgánicos cuyos átomos de carbono soportan, en su totalidad o en su gran mayoría, funciones cetónicas o sus equivalentes hidratados. La mayoría de los compuestos pertenecientes a esta categoría son cíclicos y de entre ellos han recibido especial atención los correspondientes a la fórmula general fórmula general H(2)C(N)O(n) , cuyos aniones C(n)O(n/2-) presentan estructuras simétricas estabilizadas por deslocalización de los electrones “pi” del sistema anular y han sido considerados por West et al. como un nuevo tipo de compuestos aromáticos. El estudio de estos compuestos se inició hace más de 150 años cuando Berzelius, Wöhler y Kindt observaron la formación de un residuo pulverulento negro en la preparación del potasio por reducción del correspondiente hidróxido con carbón. El mismo material se obtuvo posteriormente en cantidades substanciales como subproducto de la preparación del potasio por el método de Brunner, por lo que su estudio atrajo la atención de los químicos de la época. En 1834 Liebig estudió la reacción del monóxido de carbono con potasio fundido obteniendo un producto negro que denominó "potasio carbonilo" y que mostró ser idéntico al subproducto de la obtención del potasio. Posteriormente, en 1860, Brodie estableció la composición del potasio carbonilo como (KCO) y comprobó la interconexión de los ácidos rodizónico y crocónico mediante un proceso de oxidación y descarboxilación. Casi un siglo más tarde, Cohen, Lacher y Park sintetizaron por primera vez el ácido escuárico (H(2)C(4)O(4)) mediante hidrólisisácida del 2-cloro-l,3,3-trietoxi-4,4-difluorociclobuteno, obtenido a su vez por dimerización térmica del 1,1-dicloro-2,2-difluoroeteno, seguida de descloración con cinc del 1,1,2, 2-tetracloro-3,3,4,4-tetrafluorociclobutano intermedio, y tratamiento con etóxido del 1,2-dicloro-3,3,4,4-tetrafluorociclobuteno intermedio. Por su parte, el ácido déltico pudo ser finalmente obtenido por West en 1975, tras muchos años de esfuerzos infructuosos, mediante hidrólisis de la bis-trimetilsiloxiciclopropenona preparada por degradación fotoquímica de la bis-trimetilsiloxiciclobutendiona.
dc.format.extent511 p.
dc.format.mimetypeapplication/pdf
dc.identifier.tdxhttp://hdl.handle.net/10803/667669
dc.identifier.urihttps://hdl.handle.net/2445/142459
dc.language.isospa
dc.publisherUniversitat de Barcelona
dc.rightscc-by-sa, (c) Pericàs, 1979
dc.rights.accessRightsinfo:eu-repo/semantics/openAccess
dc.rights.urihttp://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/
dc.sourceTesis Doctorals - Departament - Química Orgànica
dc.subject.classificationSíntesi orgànica
dc.subject.classificationCompostos orgànics
dc.subject.otherOrganic synthesis
dc.subject.otherOrganic compounds
dc.titleDiéteres acetilénicos: síntesis y estudio
dc.typeinfo:eu-repo/semantics/doctoralThesis
dc.typeinfo:eu-repo/semantics/publishedVersion

Fitxers

Paquet original

Mostrant 1 - 2 de 2
Carregant...
Miniatura
Nom:
MAPB_2de2.pdf
Mida:
15.3 MB
Format:
Adobe Portable Document Format
Carregant...
Miniatura
Nom:
MAPB_1de2.pdf
Mida:
13.16 MB
Format:
Adobe Portable Document Format